Cewki zapłonowe
Podstawy
Rola cewki zapłonowej
Do zapłonu mieszanki powietrzno-paliwowej służy kilka elementów. Bardzo ważną rolę odgrywają świece zapłonowe, przewody zapłonowe i cewka zapłonowa.
Cewka zapłonowa bierze udział na początku procesu zapłonu, ponieważ wytwarza prąd pod wysokim napięciem, który z kolei doprowadza do wyładowania iskrowego na świecy zapłonowej.
W przypadku prezentowanego tutaj tradycyjnego typu cewki, wytworzony prąd jest doprowadzany za pomocą mechanicznego rozdzielacza zapłonu do poszczególnych cylindrów, w których - na skutek jego działania - po kolei i we właściwym czasie dochodzi do wystąpienia iskry.
W przypadku tej konfiguracji napięcie zapłonu jest przekazywane przez głowicę rozdzielacza i przewód zapłonowy na złącze świecy zapłonowej. Z tego miejsca napięcie przechodzi na koniec elektrody centralnej i przedostaje się w postaci iskry przez szczelinę do elektrody masy.
Budowa cewki zapłonowej
Do powstania iskry na świecy zapłonowej wymagany jest prąd pod wysokim napięciem. Ponieważ napięcie prądu doprowadzanego z akumulatora wynosi z reguły 12 V, konieczna jest transformacja prądu wyjściowego. Do tego właśnie służą cewki zapłonowe. Przekształcają one prąd z akumulatora o stałym napięciu na impuls o napięciu wielu tysięcy woltów.
Budowa każdej cewki oparta jest na takiej samej zasadzie: składa się ona z dwóch cewek z drutu ze wspólnym rdzeniem ferromagnetycznym.
Cewki są wykonane z drutu miedzianego. Cewka pierwotna charakteryzuje się względnie małą liczbą zwojów drutu o dużej średnicy, natomiast cewka wtórna składa się z o wiele większej liczby zwojów cieńszego drutu. Stosunek uzwojeń wynosi około od 1:150 do 1:200.
Zacisk przyłącza wysokonapięciowego 4
Wysokie napięcie wtórnego obwodu elektrycznego podłącza się do zacisku 4 doprowadzając je w ten sposób za pośrednictwem przewodu zapłonowego do świecy zapłonowej.
Zacisk 15
Zacisk 15 stanowi przyłącze wyłącznika zapłon-rozrusznik („przełączany, dodatni”).
Zacisk 1
W zależności od konstrukcji zacisk ten wykorzystuje się jako przyłącze wyłącznika automatycznego (punkty styku) lub jednostki zapłonowej.
Pokrywa izolacyjna
Podobnie jak masa zalewowa i papier izolacyjny zapewnia optymalną izolację wytwarzanego pod wysokim napięciem prądu.
Masa zalewowa
Podobnie jak pokrywa izolacyjna i papier izolacyjny zapewnia optymalną izolację wytwarzanego pod wysokim napięciem prądu.
Rdzeń żelazny
Ferromagnetyczny rdzeń laminowany, wykonany z żelaza, który wzmacnia pole magnetyczne wytwarzane w cewce pierwotnej.
Obudowa blaszana
Pozwala zamknąć obwód magnetyczny.
Przyłącze cewki wtórnej
Umożliwia podłączenie cewki wtórnej do przyłącza wysokiego napięcia, a tym samym umożliwia przesyłanie impulsu napięciowego.
Cewka wtórna
Cewka wtórna jest wykonana z wielu zwojów bardzo cienkiego drutu.
Cewka pierwotna
Cewka pierwotna jest wykonana ze względnie małej liczby zwojów względnie grubego drutu.
Warstwy nawiniętego papieru izolacyjnego
Podobnie jak pokrywa izolacyjna i masa zalewowa zapewniają optymalną izolację wytwarzanego pod wysokim napięciem prądu.
Izolator
Wraz z pokrywą izolacyjną stanowi miejsce, w którym znajduje się żelazny rdzeń.
Obudowa
Wytrzymała i wykonana z zachowaniem najmniejszych tolerancji.
Zasada działania cewki zapłonowej
Dzięki czemu cewka zapłonowa jest w stanie zamienić prąd o napięciu 12 V w prąd o napięciu sięgającym 30 000 V i większym? Można to łatwo wyjaśnić:
Zacisk 15 cewki zapłonowej jest połączony z dodatnim biegunem akumulatora za pośrednictwem wyłącznika zapłonu. Zacisk 1 jest połączony z uziemieniem za pośrednictwem kolejnego wyłącznika. Gdy dochodzi do zamknięcia obwodu elektrycznego, prąd zaczyna przepływać przez cewkę pierwotną. W przypadku każdego przewodnika, przez jaki przepływa prąd, wytworzone zostaje pole magnetyczne (elektromagnetyzm).
W przypadku przerwania obwodu elektrycznego pole to zanika. Wtedy w cewce pierwotnej uruchomiony zostaje impuls elektryczny o napięciu 300 - 400 V. Zanikające pole magnetyczne obwodu pierwotnego powoduje powstanie napięcia w obwodzie wtórnym na skutek przecięcia wielu zwojów cienkiego drutu przez linie strumienia magnetycznego.
Możliwość powstania na skutek tej indukcji impulsu pod wiele wyższym napięciem jest zapewniona dzięki stosunkowi uzwojenia cewki pierwotnej do uzwojenia cewki wtórnej. Działanie to określa się mianem transformacji.
Technologia pojedynczego iskrzenia
Technologię wytwarzania cewek zapłonowych można podzielić na dwie podstawowe zasady działania: „technologię pojedynczego iskrzenia” oraz „technologię podwójnego iskrzenia”.
W przypadku cewki jednobiegunowej w ramach jednego wyjścia wysokonapięciowego wytwarzany jest tylko jeden impuls wysokonapięciowy.
Klasycznym przykładem cewki zapłonowej w technologii pojedynczego iskrzenia jest cewka zapłonowa rozdzielacza: energia zapłonu, uwalniana z tej cewki, jest zawsze przekazywana do mechanicznego rozdzielacza zapłonu, który rozdziela ją na poszczególne świece zapłonowe, zgodnie z kolejnością zapłonu.
W obecnych czasach cewki w technologii pojedynczego iskrzenia są częściej wykorzystywane w samochodach, jednak wówczas mają one zwykle postać cewek palcowych. W tym przypadku dla każdego cylindra przewidziana jest oddzielna cewka zapłonowa.
Technologia podwójnego iskrzenia
Cewki dwubiegunowe posiadają wiele wyjść wysokonapięciowych, które zasilają energią zapłonu jednocześnie dwie świece zapłonowe.
W przypadku tradycyjnej kolejności zapłonu, stosowanej w silniku czterocylindrowym, impuls wysokonapięciowy jest doprowadzany jednocześnie do cylindrów 1 i 4 oraz 2 i 3.
Jednak, ze względu na to, że cylindry te są wykorzystywane do pracy czterosuwowej, tylko jeden z tych cylindrów jest ustawiony w położeniu suwu pracy, podczas którego dochodzi do zapłonu mieszanki powietrzno-paliwowej.
Drugi cylinder jest ustawiony w położeniu suwu wydechu. W tym miejscu pojawia się kolejna iskra kończąca obwód elektryczny, jednak nie spełnia ona żadnego zadania. W związku z tym określa się ją mianem „iskry marnotrawionej”.
Budowa
Rozwój cewki zapłonowej
Do stworzenia różnych rodzajów cewek na przestrzeni lat przyczyniła się spora liczba nowych rozwiązań.
Początkowo skupiano się na zapobieganiu awariom oraz zwiększaniu niezawodności zapłonu. Jednak od momentu wprowadzenia katalizatora 3-drożnego, które miało miejsce na początku lat 80. XX w., a później bezpośredniego wtrysku paliwa, niezawodność, precyzyjna kontrola oraz charakterystyka różnych parametrów zapłonu stały się czynnikami o jeszcze większym znaczeniu. Było to możliwe wyłącznie dzięki układom elektronicznym. W trakcie opracowywania nowoczesnych i mniejszych silników, które spełniają restrykcyjne normy EURO i jednocześnie wytwarzają mniejszą ilość CO<sub>2</sub> oraz zużywają mniej paliwa, zwiększały się także wymagania w zakresie napięcia zapłonu, odporności na skrajne temperatury, większej wydajności transformacji, tolerancji elektromagnetycznej oraz zmniejszania ciężaru. W obecnych czasach stosuje się wiele różnych rodzajów cewek.
Cewka cylindryczna
Cewka cylindryczna lub „puszkowa” to jeden z najstarszych rodzajów cewek zapłonowych rozdzielacza. Są one stosowane w większości klasycznych i starszych pojazdów.
Są one zazwyczaj wypełnione olejem, który spełnia rolę izolatora. Problem: w miarę upływu czasu zwiększa się ryzyko wycieków i zwarć.
Cewka zapłonowa rozdzielacza
Po cewce cylindrycznej zaczęto stosować o wiele mniejsze i mocniejsze wersje cewki rozdzielacza.
Jednak nie udało się wyeliminować ważnego słabego punktu, jakim charakteryzowało się tradycyjne urządzenie zapłonowe: mechanicznego rozdzielania zapłonu. Podzespoły składające się z ruchomych części będą zawsze podatne na zużycie, a na rozdzielacze mechaniczne wpływ mogą także wywierać wilgoć i problemy ze stykami spowodowane warunkami atmosferycznymi.
Układy cewek zapłonowych
Kilku producentów samochodów wpadło na pomysł, aby połączyć ze sobą wiele cewek zapłonowych i stworzyć jeden kompletny układ.
Taki układ cewek zapłonowych nosi miano „listwy”, a w niektórych przypadkach jego zastosowania może on być również wyposażony w jonowe urządzenie do pomiaru prądu, za pomocą którego sprawdza się jakość spalania.
Cewka blokowa
Pojazdy musiały coraz bardziej odpowiadać nowym wymogom: miały one wydajniej pracować, zużywać mniej paliwa oraz być bardziej przyjazne dla środowiska. W tym przypadku specjalną rolę odgrywają niezawodność i kontrola zapłonu.
Wymogi te udało się spełnić poprzez stworzenie cewek blokowych ze zintegrowanym modułem zapłonowym; jest to typowy rodzaj cewki, jaką można znaleźć w układach zapłonowych ze „statycznym rozdzielaniem zapłonu”.
Cewki palcowe
Od 2000 r. obserwujemy duży rozwój małych silników, które, częściowo dzięki turbosprężarce doładowującej, zapewniają osiągi podobne do tych, jakimi charakteryzowały się większe silniki, które stosowano wcześniej.
Ze względu na wyższe ciśnienie ładowania oraz szybszy ruch mieszanki, silniki te wymagały prądu pod wyższym napięciem, który musiał dotrzeć do świec zapłonowych bez starty mocy oraz zakłócania pracy elektroniki przewidzianej w pojeździe.
W związku z tym stworzono cewki palcowe, które doprowadzają prąd pod wysokim napięciem bezpośrednio na świecę zapłonową, eliminując tym samym konieczność stosowania przewodów zapłonowych.
Cewka rozdzielacza
Najstarszym rodzajem cewki jest cewka rozdzielacza. Początkowo była ona wykonywana na wzór cewki cylindrycznej, a w ramach izolacji była wypełniona olejem lub asfaltem.
Nowocześniejszym modelem tej cewki jest cewka blokowa, wyposażona w zintegrowany wzmacniacz (moduł zapłonowy) lub bez takiego rozwiązania. W zależności od pojazdu cewka taka może znajdować się w rozdzielaczu lub, co ma miejsce częściej, w przedziale silnika.
Cewki zapłonowe uwalniają impuls wysokonapięciowy, który jest przesyłany do obrotowego rozdzielacza. Rozdzielacz przekazuje ten impuls za pośrednictwem przewodów zapłonowych do odpowiednich cylindrów, zgodnie z kolejnością zapłonu.
Maksymalne napięcie prądu, jaki może być wytwarzany przez cewkę tego rodzaju, wynosi około 30 000 V.
Cewka rozdzielacza II
W tym miejscu przedstawiony jest schemat rozdzielania impulsu wysokonapięciowego za pomocą rozdzielacza mechanicznego.
Pod głowicą rozdzielacza obraca się jego palec, który jest przymocowany do górnej części wałka rozdzielacza. Podczas przechodzenia palca przez powierzchnie styków poszczególnych cylindrów, następuje przekazywanie impulsu wysokonapięciowego do odpowiednich cylindrów.
Cewka rozdzielacza: widok 360°
Cewka rozdzielacza: widok 360°
Cewka blokowa
Cewka blokowa stanowi połączenie wielu cewek zapłonowych i wytwarza wiele iskier za pośrednictwem przewodów zapłonowych. W przypadku większości cewek blokowych jest to możliwe dzięki zastosowaniu technologii podwójnego iskrzenia.
W zależności od wymogów producenta, jedna cewka blokowa może dzięki temu powodować wytworzenie przynajmniej dwóch iskier. Dla całego silnika 4-cylindrowego może także wystarczyć cewka blokowa, obejmująca cztery wyjścia wysokonapięciowe i wykonana w technologii pojedynczego iskrzenia.
Cewki blokowe stosuje się w przypadku statycznego rozdzielania zapłonu. Aby zachować precyzyjne ustawienie iskry zapłonowej, cewki te są uruchamiane przez moduł zapłonowy. W zależności od pojazdu moduł zapłonowy stanowi część układu sterowania pojazdu lub jest już wbudowany w cewkę blokową.
Cewka blokowa może wytwarzać prąd o napięciu zapłonu sięgającym 36 000 V.
Cewka blokowa: budowa
Na przedstawionym tutaj przekroju poprzecznym wyraźnie widać dwie cewki zapłonowe, połączone w cewkę blokową.
W przypadku cewek wysokiej jakości w procesie formowania próżniowego do środka cewki blokowej wlewa się żywicę epoksydową. Duża gęstość żywicy pozwala uniknąć uwięzienia pęcherzyków powietrza i w rezultacie zapewnia idealną izolację.
Cewka blokowa: widok 360°
Cewka blokowa: widok 360°
Cewka palcowa
W nowoczesnych, małych silnikach dostępna jest tylko ograniczona ilość miejsca. Jednocześnie wymaga się zapewnienia prądu pod wysokim napięciem oraz zabezpieczenia wrażliwej elektroniki przewidzianej w pojeździe przed zakłóceniami elektromagnetycznymi.
Aby spełnić te wymagania, stworzono cewkę palcową. Cewka ta jest połączona bezpośrednio ze świecą zapłonową. Umieszcza się ją w otworze na świecę zapłonową, przewidzianym w głowicy cylindrów, a zatem nie zajmuje ona dodatkowego miejsca w przedziale silnika.
Cewki palcowe w technologii pojedynczego iskrzenia mają jedną znaczącą zaletę: prąd pod wysokim napięciem jest wytwarzany bardzo blisko każdej świecy zapłonowej i nie ma konieczności przesyłania go przez wysokonapięciowe przewody zapłonowe. Ewentualne straty, do jakich dochodzi w połączeniach i przewodach zostają w rzeczywistości wyeliminowane.
Jednak niektóre cewki zapłonowe są wykonywane w technologii podwójnego iskrzenia, co oznacza, że tylko jedna świeca zapłonowa jest zasilana bezpośrednio, bez potrzeby stosowania przewodu zapłonowego, natomiast do połączenia tej cewki z drugą świecą zapłonową wymaga się już zastosowania wysokonapięciowego przewodu zapłonowego.
Cewki palcowe mogą wytwarzać prąd o napięciu sięgającym 40 000 V.
Cewka palcowa II
Cewki palcowe są stosowane w pojazdach z w pełni elektronicznym zapłonem.
Cewka zapłonowa jest uruchamiana przez układ sterowania silnika lub moduł zapłonowy wbudowany w cewkę.
W cewkach palcowych jednoiskrowych stosuje się diody wysokonapięciowe, które zapobiegają występowaniu iskry zamykającej.
Cewki dwuiskrowe nie wymagają tego rozwiązania i zasilają prądem pod wymaganym napięciem jednocześnie dwie świece zapłonowe.
Cewka palcowa: widok 360°
Cewka palcowa: widok 360°
Układy cewek zapłonowych
W układach cewek zapłonowych często stosuje się tak zwane „listwy”, czyli wiele cewek palcowych, które często są tak połączone ze sobą, że tworzą jeden element.
Podobnie jak pojedyncze cewki palcowe, kompletne układy są dostępne w technologii pojedynczego lub podwójnego iskrzenia, a także w wersji z modułem zapłonowym lub bez niego.
W cewkach w technologii pojedynczego iskrzenia stosuje się również zintegrowaną diodę wysokonapięciową, która zapobiega niepożądanemu przedwczesnemu zapłonowi na skutek występowania iskry zamykającej.
Układy cewek zapłonowych mogą wytwarzać prąd o napięciu zapłonu sięgającym 40 000 V.
Układy cewek zapłonowych II
Na przedstawionym tutaj przekroju poprzecznym widać kompletny układ przeznaczony dla silnika czterocylindrowego. Układ ten stanowi połączenie dwóch cewek palcowych z technologią podwójnego iskrzenia, zamkniętych w jednym elemencie. Każda z dwóch cewek zapłonowych zasila dwie świece zapłonowe, doprowadzając do nich prąd pod wysokim napięciem za pośrednictwem styków ze sprężyną naciskową.
Układ cewek zapłonowych: widok 360°
Układ cewek zapłonowych: widok 360°
Wymagania
Wymogi w zakresie elektryki
Cewka zapłonowa ma ogromne wymagania jeśli chodzi o elektronikę. Pomiędzy poszczególnymi zwojami drutu nie może dochodzić do przeskoków iskry pod wysokim napięciem (tzw. zwarć międzyzwojowych), a wytwarzany prąd pod wysokim napięciem nie może przedostać się do uziemienia. Oprócz tego pole elektromagnetyczne, wytwarzane przez cewkę zapłonową, nie może zakłócać pracy innych podzespołów elektronicznych i musi być odporne na zakłócenia elektryczne pochodzące od innych podzespołów.
Jednym, niezwykle ważnym aspektem budowy cewki jest zalewanie (potting) masy do obudowy cewki. Najlepiej jest, gdy zalewa się ją w procesie formowania próżniowego, dzięki czemu w jej środku nie zostają uwięzione pęcherzyki powietrza. Powietrze nie jest idealnym izolatorem elektrycznym, a uwięzione pęcherzyki powietrza mogłyby być ścieżkami, po których prąd pod wysokim napięciem mógłby przedostać się do uziemienia. Jakość samego uzwojenia również odgrywa ważną rolę - im staranniej nawinięte jest uzwojenie, tym mniejsze ryzyko wystąpienia zwarcia międzyzwojowego.
Wymogi w zakresie termiki
Miejsce, w jakim konieczne jest zamontowanie cewki zapłonowej, sprawia często, że jest ona narażona na oddziaływanie wysokich temperatur, jakie występują pod maską. Dotyczy to szczególnie tych cewek, które są umieszczone w pobliżu układu wydechowego lub cewek palcowych, które znajdują się bezpośrednio na głowicy cylindrów.
„Wstrząs niskotemperaturowy" również stwarza ryzyko: jeżeli nagrzana cewka nie będzie odpowiednio chroniona przed rozbryzgami wody, będzie mogło dojść do jej uszkodzenia, którego nie da się naprawić.
Gdy zimna woda zetknie się z podzespołem, który nagrzał się i przez to uległ rozszerzeniu, dojdzie do jego gwałtownego schłodzenia i skurczenia się. Gwałtowne i nierówne schłodzenie się tego podzespołu może spowodować wystąpienie pęknięć naprężeniowych w obudowie lub innych częściach, które mogą znacznie utrudnić jego pracę.
Inne wymagania związane z konstrukcją
Aby cewka zapłonowa mogła pracować w zadowalający sposób, musi ona spełnić wiele innych wymagań.
Po pierwsze musi ona mieć prawidłowe wymiary, aby możliwy był jej dokładny mechaniczny montaż. W przeciwnym razie obudowa cewki może zostać poddana naprężeniu mechanicznemu, które może spowodować jej uszkodzenie i późniejszą awarię cewki.
Wnętrze cewki oraz zewnętrzna część jej obudowy, wszystkie materiały, podzespoły, okablowanie, punkty spawane i połączenia muszą spełniać najsurowsze normy branży samochodowej, od jakości użytych tworzyw sztucznych do dokładnego ułożenia uszczelek i idealnie wykonanych rdzeni żelaznych.
Montaż
Wybór właściwej cewki zapłonowej
Asortyment cewek zapłonowych firmy NGK obejmuje właściwe cewki dla prawie każdego pojazdu używanego na terenie Europy. Cewki te dzieli się na sześć kategorii.
Inteligentny system numerowania opracowany przez firmę NGK, umożliwia przekazywanie w nazewnictwie kategorii sporej ilości informacji na temat rodzaju i liczby cewek oraz przewodów zapłonowych, jakie mogą być wymagane w danym pojeździe.
U1 000
Cewka zapłonowa firmy NGK, która jest zaliczana do kategorii U1, jest zawsze stosowana w pojazdach z mechanicznym rozdzielaczem zapłonu i za pośrednictwem tego rozdzielacza przekazuje na świece zapłonowe prąd pod wysokim napięciem. Ważna informacja dotycząca serwisowania pojazdu: w tym przypadku wymagana liczba przewodów zapłonowych odpowiada liczbie świec zapłonowych. Dodatkowo wymagany jest także przewód, który należy poprowadzić od cewki do rozdzielacza.
U2 000
Cewka oznaczona kodem U2 to cewka blokowa, która obejmuje wiele wyjść wysokonapięciowych. Cewka tego rodzaju zasila jednocześnie wiele świec zapłonowych. W zależności od pojazdu wymagane może być zastosowanie jednej lub większej liczby takich cewek. Dla każdej głowicy cylindrów wymaga się zazwyczaj jednej cewki. Liczba przewodów zapłonowych odpowiada liczbie świec zapłonowych.
U3 000
W tym miejscu można zobaczyć cewkę blokową, która obejmuje dwa wyjścia wysokonapięciowe. Jedna cewka zasila jednocześnie dwie świece zapłonowe jednym impulsem energii. <br>W systemie numerowania firmy NGK tę cewkę określa się kodem U3. W zależności od sposobu wykorzystania wymagane może być zastosowanie kilku takich cewek. Liczba przewodów zapłonowych odpowiada liczbie świec zapłonowych.
U4 000
U4 Świecowa cewka zapłonowa z technologią podwójnego iskrzenia. Nazywa się ją także kijkiem, grzybkiem lub cewką na wtyczce. Cewka w tej wersji, zwana U4, obsługuje dwie świece zapłonowe, doprowadzając do nich prąd pod wysokim napięciem. Cewka jest założona bezpośrednio na jednej świecy zapłonowej, a do podłączenia drugiej świecy konieczne jest zastosowane wysokotemperaturowego przewodu zapłonowego.
U5 000
Teraz dochodzimy do cewki palcowej w technologii pojedynczego iskrzenia, która i tym razem jest nazywana kijkiem, grzybkiem lub cewką na wtyczce. Cewkę tego rodzaju określa się kodem U5 i wykorzystuje zawsze do zasilania tylko jednej świecy zapłonowej. Nie wymaga się stosowania przewodów zapłonowych.
U6 000
Asortyment cewek firmy NGK obejmuje także systemy cewek zapłonowych określane kodem U6. Są to cewki przeznaczone dla określonych cylindrów i zamknięte w kompletnym układzie, dzięki któremu grupa świec zapłonowych jest zasilana prądem pod wysokim napięciem pochodzącym z tego samego podzespołu. W niektórych przypadkach w jednym pojeździe konieczne jest zastosowanie więcej niż jednego systemu cewek. Na przykład w pojazdach z silnikami V6 wymagane mogą być dwa takie systemy. W przypadku takiego systemu cewek nie trzeba zazwyczaj stosować przewodów zapłonowych.
Wskazówki dotyczące montażu
Aby cewka zapłonowa mogła optymalnie spełniać swoje zadanie w całym okresie eksploatacji, niezbędne jest jej prawidłowe zamontowanie.
Należy unikać działania z nadmierną siłą. Jeżeli cewka nie pasuje do pojazdu, należy sprawdzić przyjęte w nim rozwiązanie.
To samo dotyczy końcówek świec i przewodów zapłonowych: powinny one zostać odpowiednio dopasowane do przyłączy cewki zapłonowej. Jeśli zostaną połączone niewłaściwie, styki utlenią się i zostaną uszkodzone.
Należy zawsze korzystać z właściwych narzędzi. Jest to szczególnie ważne, gdy dostępne są specjalne narzędzia serwisowe. Dobrym przykładem jest montaż cewek palcowych prosto w otworach na świece zapłonowe. Wyciągnięcie tych cewek może być utrudnione i jeżeli nie zostanie użyty specjalny ściągacz umożliwiający wyciągnięcie cewek w kierunku prostym, może dojść do ich uszkodzenia.
Na koniec należy także pamiętać o konieczności dokręcenia śrub mocujących cewki zapłonowej z właściwym momentem.
Lista kontrolna
Instrukcję montażu możesz pobrać również jako PDF: pobierz
Diagnoza
Pomiar oporu na cewkach blokowych - U2001
Działanie cewki blokowej można sprawdzić, mierząc opór elektryczny tej cewki za pomocą omomierza. Cewkę sprawdza się po jej wymontowaniu z pojazdu. Pomiar oporu elektrycznego przeprowadza się w obwodzie wtórnym.
Pomiar pola magnetycznego
Podobnie jak pomiar oporu, pomiar pola magnetycznego pozwala szczególnie szybko i łatwo sprawdzić działanie cewki.
Powód: działająca cewka zapłonowa wytwarza pole magnetyczne, którego natężenie dostarcza informacji na temat działania cewki.
Aby przeprowadzić pomiar, należy przytrzymać czujnik nad podzespołem przeznaczonym do kontroli. Na podstawie sygnału akustycznego oraz podświetlonych diod można od razu zobaczyć, jak działa cewka. Kontrola cewki zapłonowej za pomocą urządzenia:
Włączyć tester:
- Przytrzymać końcówkę czujnika równolegle do obszaru uzwojenia oraz nad tym obszarem, zgodnie ze wskazówkami
Odczytać wynik wskazany za pomocą diody
